Koffers, Kaka en Knuffels

Holaaaaaa!

Aangezien het alweer dik twee weken geleden is dat ik mijn laatste verhaaltje eropgooide, vond ik het wel weer tijd worden voor een update. Er is heeeel veel verandert! Ik ben namelijk gisteren verhuisd naar een ander gezin. Nu kan ik jullie alle redenen vertellen waarom ik van gezin verandert ben (kan er een boek over schrijven), maar dan zou dit een hele lange en saaie blog worden. Dus ik ga het gewoon kort houden: Het komt erop neer dat de kinderen in mijn vorige gezin gewoon te oud voor mij waren. Ook al heb ik een goede band met ze gekregen en waren de laatste weken best leuk, ik heb na twee maanden toch besloten dat ik gewoon echt liever wat jongere kinderen heb. Dus 10 dagen geleden heb ik met de moeder van mijn vorige gezin gepraat, en haar uitgelegd dat ik het gewoon niet zo naar mijn zin had met name door de taken die ik had in het gezin. En ik heb haar uitgelegd dat ik zelf liever wat jongere kinderen wil. Voor mij een hele stap, want ik vind het altijd moeilijk om mensen teleur te stellen. Ze begreep het helemaal en het was totaal geen probleem. We zijn dan ook helemaal niet boos of met moeilijkheden uit elkaar gegaan, en ik ben er nog steeds altijd welkom. Ga waarschijnlijk nog wel een keer een zondag op bezoek om met de kinderen te spelen. Vond het heel fijn om te horen dat ze in dat gezin wel heel blij met mij geweest waren, en dat ze begrepen dat ik graag wat anders wilde. De reactie van de moeder was dan ook: ‘I understand, I see how you play with los niños.’ Heeft voor mij heel veel stress gescheeld! Zag namelijk van te voren zoooo tegen het gesprek op!

De dag nadat ik het gesprek met mijn vorige familie gehad had, heb ik een profiel aangemaakt op aupair-world. Ik ben hier officieel gekomen met een organisatie maar heel veel au pairs hebben mij op deze website gewezen en gezegd dat er heel veel gezinnen op zoek zijn. Ik heb toen een aantal gezinnen gemaild, en veel reacties gekregen. Voor mij sprong dit gezin er echt uit, omdat ze precies waren waar ik naar zocht. Dus de volgende dag ben ik al naar ze toe geweest, en er was een goede klik. Afgelopen vrijdag, precies een week later, ben ik dan ook verhuisd naar mijn nieuwe gezin. Het huishouden bestaat uit vader en moeder Santi en Isabel (Die echt heel lief, aardig en gastvrij zijn en heel graag willen dat ik met thuis voel), en 3 dochtertjes genaamd Ana- 5 jaar, Olivia- 2 jaar (Oli) en Julieta- 6 maanden. (Nu weet ik dat jullie in Nederland allemaal letterlijk Juli lezen, maar we zijn in Spanje dus haar naam spreek je uit als Goelie) Het gezin woont IN Madrid, geen uur in de bus meer voor mij dus, maar 10 minutjes met de metro! Ze hebben een gigantisch, heeel mooi huis met 4 verdiepingen. Echt supermooi is het, half gemaakt van glas en helemaal wit met marmeren vloeren. Veel mensen die ik over mijn nieuwe gezin verteld heb, zeiden: Nika je bent gek, weet je hoeveel werk die kinderen zijn? En voordat ik hier kwam reageerde ik dan met: ‘Och neee dat valt wel mee.’ Nu, na 2 dagen en een hele vermoeiende nacht met ze doorgebracht te hebben reageer ik met: ‘Ik weet het, ik weet het. Veel werk is een understatement.’ Want 3 van die jonge kinderen die geen woord engels spreken, dat is heeeeeel vermoeiend. Ze zijn ook alledrie helemaal verschillend. De moeilijkste van de drie is Oli. Oli is een heel klein meisje met bolle wangetjes en hele grote oogjes. Oli kijkt altijd heel geconcentreerd en een beetje boos. Oli is heeeeel grappig, maar Oli wil alles haar eigen weg. ‘¿Quién manda Oli?’ ‘YO!’ Vertaald: ‘Wie is de baas Oli?’ ‘IK!’. Ja, Oli is een klein koppig meisje dat om de 5 minuten kan beginnen te schreeuwen en huilen als er iets mis is. Dit kan verschillen van een takje dat tegen haar hoofd aangaat, tot de manier waarop je haar luier aandoet. Of als je haar iets niet zelf laat doen omdat het te lang duurt. En als Oli eenmaal huilt, dan zijn de pannen gaar. Gisteren gingen we naar een museum en heeft ze de helft van de tijd huilend op de grond gelegen. Ja, met haar heb ik toch wel de meeste moeite. Ze is suuuper grappig en eigenwijs, zegt alle woorden fout en als ze lacht is het het schattigste wat je ooit gezien hebt, maar als ze boos is dan is ze ook echt boos. Dan hebben we Juli, het schattigste baby’tje ooit. Ze is altijd rustig en huilt alleen als ze honger heeft of heel moe is, verder ligt ze altijd te lachen. Echt zo’n lieverd is het! Ze wil altijd knuffelen en lacht de hele tijd! Met Juli heb ik het de afgelopen dagen het leukst gehad, ik vind het superleuk om haar te verzorgen en weet haar steeds rustig te krijgen. En tot slot is er Ana. Ana is heel lief en rustig, ze heeft niet zo’n moodswings als Oli en zit meestal wel op één lijn. Ana vind het leuk om samen te spelen en komt altijd in het Spaans verhaaljes aan mij vertellen, waarvan ik de helft niet versta. Het is fijn dat Ana meestal niet zo moeilijk is, want Oli volgt vaak haar voorbeeld.

Mijn eerste dag gisteren ging over het algemeen best wel goed. Uitslapen in het weekend is hier niet mogelijk, de kinderen staan al op om half 8. Ze hadden dit weekend logés, vrienden van de familie uit Zuid Spanje die 2 nachten bleven slapen. Zij hadden 2 zoontjes van 4 en 7, dus er waren veel kinderen in huis. ‘s Ochtends toen ik opstond was het nog een beetje awkward, in huis met vreemde mensen. Ik weet de meeste dingen nog niet dus is een beetje moeilijk om dan te weten wat je moet doen. Ik ging dus maar aan het kookeiland zitten met een kom koffie, waar Oli tegenover mij bezig was een kom met weetikwat uit te likken door haar hele hoofd in de smurrie te steken. Toen ze uiteindelijk opkeek staarde ze me eerst een tijdje intens aan, en schreeuwde uiteindelijk ‘HOLA NIKO’. (Inmiddels begint het al Nika te worden meestal) Oli voert nog niet echt gesprekken, ze roept meestal gewoon woorden als ze iets wil of brabbelt wat onverstaanbare dingen. Het is grappig hoe ze soms heel serieus iets roept, en het dan eigenlijk niet eens een woord is. Gedurende de ochtend heb ik vooral veel geleerd over hoe ik Juli aan moet kleden, haar flesje moet geven en luiers moet verschonen. Ook heb ik veel geleerd over de geur van babykots. Het lijk gewoon melk te zijn maar het ruikt naar zure kots. Heb me twee keer om moeten kleden en mijn telefoon onder de kraan moeten houden. Het is heel gek, maar na een dag ben ik al zo vertrouwd in het omgaan met Juli. Ik ben dan ook wel de hele dag met haar in de weer geweest.
Maar goed, toen alle kindjes eindelijk aangekleed waren plantte we ze alle 3 in de auto, en ik ging achterin zitten. (Ze hebben een 7persoons auto). Onderweg naar het Nature Science Museum (Zo heet het, het was een museum waarin opgezette dieren, planten, vissen, dinosaurussen etc waren), draaide Oli zich moeizaam om in haar kinderstoeltje om mij weer een paar minuten vol inspanning aan te staren. Ik heb geleerd dat ik Oli het beste een beetje kan negeren, want hoe meer aandacht je haar geeft hoe minder interessant je bent en hoe minder leuk ze je vind. Uiteindelijk riep ze weer heel hard door de auto: ‘HOLA NIKA’ en toen begon ze 10 minuten lang dierengeluiden te maken en te zeggen over wie ze allemaal de baas is. (Manda de mama, también papa. También Ana. También Nika. MANDA DE TODO EL MUNDO).

Toen we thuiskwamen van het museum, waren we heeel blij dat we Oli in bed konden leggen want ze was ondertussen alleen nog maar aan het schreeuwen en jengelen. Thuis heb ik de kinderen beziggehouden door met ze te tekenen en kleien, maar dit kon maar even want toen begon Juli weer te huilen. Ze wilde steeds vastgehouden worden en begon te huilen als ik haar neer wilde leggen. Dus toen heb ik 3 uur lang alles gedaan met een baby in mijn armen, en toen werd Oli wakker die direct naar mij toekwam en ‘KAKA’ riep (in grote mensentaal: Nika, ik heb mijn luiervolgepoept. Zou je me naar boven kunnen tillen en me kunnen verschonen terwijl je dierengeluiden maakt?’. In je eentje voor zoveel kindjes zorgen is echt chaotisch! Probeer maar eens een kindje te verschonen terwijl je een baby’tje in je armen hebt die niet wil liggen. En dan vind Oli haar eigen kaka ook nog heel interessant en wil het liefst alles zelf doen, wat ze nog helemaal niet kan. Één kindje dat huilt, is vervelend. Twee kinderen die huilen, is drama. Maar ook dat heb ik overleefd. Ik wist van te voren dat het moeilijker zou worden dan twee kinderen van 10 en 12, maar ik heb het er voor over. Ik vind het veel leuker om nu te zien hoe leuk ze spelen en ze te laten lachen door me te verstoppen en BOE! te roepen. Het is zo grappig om te zien hoe ze steeds weer opnieuw om hetzelfde lachen, en ‘OTRA VEZ!’ roepen. (Nog een keer). De nacht was het ergste, want toen waren de ouders op een feestje en besloot Oli dat ze niet naar bed wou en heeft ze tot half 12 liggen schreeuwen huilen en gillen in de gang. Dat was echt een hel, maar ja dat krijg je met kinderen. NIKA, TETE! (speentje), NIKA BEBE (melk), NIKA MITA (Knuffeltje) etc. Het was misschien wel een van de wanhopigste momenten in mijn leven, doordat ik de helft van de tijd niet verstond wat ze nou wou en niks kon vinden. Toen ze alles had bleef ze overigens nog schreeuwen en gillen, het was echt heel vermoeiend. Heb haar zo’n 10 keer schreeuwend gillend huilend en schoppend haar bed in gelegd, met een kalm gezicht terwijl ik bleef herhalen: Vamos Oli, dormir al la camma. Maar niets mocht helpen.
Na 3 keer met de ouders gebeld te hebben, heb ik uiteindelijk om half 12 het traphekje gesloten zodat ze niet naar beneden kon komen en heb ik haar gewoon schreeuwend in de gang laten staan. Na 5 minuten werd ze stil, en na een kwartier stond ze niet meer in de gang. Ik kan niet met woorden beschrijven hoe opgelucht ik was toen ik ze alle 5 slapend in hun eigen bedje aantrof. En hoe blij ik was dat de andere kinderen niet wakker geworden waren, want als ze alle 5 wakker werden was ik waarschijnlijk dood neergevallen.

Ik ga maar weer eens stoppen met schrijven want ik zie dat mijn verhaal echt weer duizend kilometers lang geworden is, en over een uurtje ga ik de stad in. Ik hoop dat alles nog goed gaat in D.E.O (Deurne en omstreken) en ik mis jullie!

Muchos besos,

xxxxxxxxxxxxx
Nika/Niko/Nini/NHEENHEEEEH



Mijn locatie .

Een gedachte over “Koffers, Kaka en Knuffels

  1. Petra

    Hallo lief nichtje,

    Leuk om te lezen hoe het met je gaat, en te horen dat je ook nog af en toe aan het thuisfront denkt :) Heel veel succes en plezier in je nieuwe gezin, gaat vast lukken! En ik hoor dat je kerst thuis gaat vieren? Vieren we graag met je mee!
    Plannen we dan meteen wanneer Anne en ik naar Madrid toe komen.
    Tip: bij stress riep Anne altijd: Mam, doe rustig: adem in, adem uit. (armen omhoog doen) Voel je een boom! en dan in de lotushouding…..
    Hé, als je echt boos bent wil je dat niet horen. Maar het werkt wel!
    Lieve groetjes,

    X Petra

Reacties plaatsen niet mogelijk.