Zieke dagen. (Letterlijk.)

Olaaaaaaa!

Nu ik mijn eerste dagen hier echt gehad heb, is het tijd voor een update! De laatste dagen waren vooral te beschrijven met het woord: Vermoeiend. Ik zal beginnen bij maandag na school, toen Nata en Sergio thuiskwamen. Het was eigenlijk gewoon heel normaal; Eerst hielp ik ze met hun huiswerk, wou natalia graag pannekoeken bakken. Daarna hebben we armbandjes gemaakt en Uno gespeeld, maar er is verder niet iets geks gebeurt van wat ik me kan herrinneren.

Gisteren stond ik 7:30 op. (Dit is nodig want om 8 uur moet ik de kinderen wakker maken maar dan moet het ontbijt al klaarstaan op de tafel en het duurt nogal even om ze wakker te maken.) Ik was bezig aan het ontbijt toen Mar (my hostmum, ben vergeten hoe je dit zegt in het nederlands), naar beneden kwam en mij vertelde dat Sergio ziek was. Hij had kennelijk buikpijn en moest dus thuisblijven van school. Ze zou dan om 13:00 thuiskomen om met hem naar de dokter te gaan. Nu is het zo dat ik eigenlijk gisteren al naar Madrid centrum zou gaan, maar doordat Sergio ziek was moest ik dus thuisblijven. Hij wou ook niets te eten dus alles wat ik voor hem maakte was thee (die ik moest opwarmen in de magnetron) met suiker. Heel veel suiker anders zei die: ‘weh what’s this? this is not good’. Ik ben echt een beetje een bediende hier: De kinderen gooien alles op de grond en ik moet alles, en dan bedoel ik ook echt ALLES achter hun kont aan opruimen. Van onderbroeken tot opladers tot dekens. Dus die ochtend heb ik Nata alleen maar klaar moeten maken voor school. Het is echt erg: ik moet haar kamer binnenlopen en een soort van riedeltje afspelen: ‘nata wake up you have to go to school. come on natalia, come one’, en dit zo’n 10 minuten lang. Dan zegt ze: ‘Put on my clothes please’ en steekt ze een voor een al haar lichaamsdelen uit bed terwijl ze nog half slaapt zodat ik haar aan kan kleden. Nooit geweten dat dit bij de taakbeschrijving van een au pair hoort.

Net nadat ik Natalia op de bus naar school gezet had, belde de moeder dat ík met Sergio naar de dokter moest, omdat de afspraak al om 12 uur was en ze dit niet ging halen. Die middag ben ik met Sergio naar een Spaanse dokter geweest. Ik spreek geen woord Spaans, die dokters ook iet, en ik moest alles regelen. Nou, dit ging geweldig: Zelfs nadat ik 3 keer uitdrukkelijk tegen de dokter gezegd had: I don’t speak spanish, No espagnol, Non parles Espagnol, BEGREEP ZE HET NOG NIET. Dus zij in het Spaans doorratelen tegen mij wat Sergio allemaal niet mocht eten en drinken en wat die moest doen en zo, en ik zat daar maar zovan: ok. Ik verstond letterlijk geen woord. Sergio zat naast mij op een stoel heel hard te giechelen. Later vertelde hij mij wat hij allemaal gezegd had gelukkig. Hij ‘vergat’ er alleen bij te zeggen dat hij geen suiker meer mag voor de komende dagen, dat moest ik lezen op het doktersbriefje. Om 4 uur kwam de moeder uiteindelijk pas thuis. Het was een vermoeiende dag, vooral omdat ik echt over de top verkouden was geworden. Echt gewoon zo verkouden dat het voelde alsof mijn hersenen er door mijn neusgaten uit wilden stromen. Niet grappig meer gewoon. ‘S middags leek het Natalia wel een goed idee om paardje te spelen. Ik was het paard en zij was de paardentrainer. Dit was niet het prettigste spel wat ik ooit gespeeld heb aangezien ik over obstakels moest springen en ze me op mijn kont sloeg met een bezemsteel. Daarna heeft Nata mijn make up gedaan. Alsof ik met mijn hoofd in de verf gevallen was. En toen was ik nogal moe dus ging ik meteen naar bed.

Vandaag was een leuke dag, omdat ik vrij had. Mar bleef thuis omdat Natalia en Sergio allebei ziek zijn en ik dus de hele dag weg kon. Ik heb vandaag afgesproken met een andere au pair uit London, Isla, in Madrid. En het was echt heel leuk. We hebben sangria gedronken op Plaza del Mayor en de hele dag rondgelopen en gewinkeld in de stad. Toen we onderweg waren naar een restaurantje om te lunchen, kwamen we over Sol, dit is een pleintje midden in de stad. Hier stonden allemaal mensen verkleed als levend standbeeld, en filmfiguren. Er was er ook een verkleed als chuckie. Ja. Als Chuckie. EN ik had niet door dat er een verkleed iemand naast me stond, dus keek ik opzij en zag ik in mijn ooghoek in een keer die rotpop staan. Ik ben nog nooit zo erg geschrokken. Toen zag die vent dat en wou die naar ons toekomen. Wij allebei doodsbang, dus we liepen snel weg. Loopt hij achter ons aan. EEN LEVENSGROTE CHUCKIE. Dus wij rennen, RENDE HIJ OOK. Het kwam er dus op neer dat wij midden door het drukste gedeelte van Madrid aan het sprinten waren met een gigantische Chuckie achter ons aan. Mijn leven, mijn leven.

Nou, dit bericht is wel echt duizend kilometer lang dus ik ga het hierbij laten voor vandaag.

Adiossssssssss xxxxxxxxx



Mijn locatie .